Gift2Lover

ตอนที่ 4
    พิมพิกาละทิ้งงานที่บ้านซึ่งเป็นโรงเพาะเลี้ยงปลาตลอดช่วงเช้าเพื่อช่วยทำความสะอาดครั้งใหญ่ให้แก่ร้าน ดาหลา ร้านของแม่ของภราดาที่ตกทอดมาถึงภราดา  พิมพิกาบิดตัวไปมาอย่างเมื่อยล้า เหงื่อท่วมตัวในชุดวิ่งที่มีเหงื่อสะสมอยู่ก่อนแล้วจากเมื่อเช้า
    “พอแค่นี้ก่อนละกันนะ” พิมพิกาบอก “ฉันเหนื่อย ไม่ไหวแล้ว”
    ภราดายืนยิ้มมองร้าน ดาหลาที่สะอาดเอี่ยมเหมือนเพิ่งเปิดร้านใหม่  ติดแต่ตรงที่ของในร้านยังเก่า
    “อืม..พอแค่นี้ก็ได้”
    “ฉันกิวข้าวจะตายอยู่แล้ว  วิ่งแต่เช้า ยังไม่ได้กลับไปกินข้าวเช้าเลย ที่ก็เที่ยงแล้วด้วยนะ” พิมพิกากลอกตาเหมือนเด็ก
    “เออ ๆ เดี๋ยวเลี้ยง  แต่จะให้ทิ้งร้านไปกินน่ะเหรอ”
    “แต่เมื่อเช้าก็ไม่เห็นมีคนเลยนี่นา  ตอนเที่ยงใครเข้าจะมาซื้อของขวัญกันล่ะ มีแต่จะไปกินข้าวกันทั้งนั้น  ไปซอยสองร้านข้าวสมุนไพรนะ ฉันอยากกิน”
    “ทำไมต้องซอยสองด้วยล่ะ” ภราดาหันควับมามองหน้าเพื่อน
    “แล้วซอยสามมันมีร้านข้าวสมุนไพรหรือเปล่าล่ะ”
    “กินที่อื่นไม่ได้หรือไง ทำไมต้องไปซอยสองด้วยล่ะ”
    “เธอนี่ยังไง..เกลียดร้านหมอนั่นแล้วเลยพาลเกลียดซอยสองไปเลยหรือไง ไร้สาระจริง ๆ อย่างนี้เธอก็เกลียดเพื่อน ๆ ที่มีบ้านอยู่ซอยสองด้วยสิ  เกลียดลุงบากด้วยเพราะลุงบากขับซาเล้งผ่านซอยสองเกือบทุกวัน”
    “ชิ..” ภราดายื่นปากจะเถียง แต่ก็จริงอย่างที่พิมพิกาว่า “เออ ๆ ไปก็ไป”
    พิมพิกาฉีกยิ้มเปลี่ยนเป็นเด็กอีกครั้ง “ไปกัน ๆ”
    จากร้าน ดาหลา พอข้ามถนนไปก็จะเจอร้านซ่อมรถจักรยานยนต์ เจ้าของร้านเป็นลุงอ้วน ๆ นั่งประจำโต๊ะเก็บเงิน มีลูกจ้างเป็นพวกวัยรุ่นที่หารายได้พิเศษ  พวกลูกจ้างมักจะชอบแซวภราดาเวลาเดินผ่าน แต่หลังจากที่โดนถีบหน้าไปหนึ่งคน ทุกคนก็เงียบกริบ
    “จะไปไหนกันหรือครับ”
    “ไปไหนก็เรื่องของฉัน” ภราดาท้าวเอว
    “ไม่ได้ถามเธอยัยทอม ฉันถามพิมหรอก” เพื่อนที่เคยอยู่โรงเรียนเดียวกันสมัยเด็กเบ้ปากมองภราดาอย่างเหยียด ๆ
    “ไปซอยสอง ไปกินข้าวสมุนไพร  ไปด้วยกันมั้ย” พิมพิกาชวนอย่างอารมณ์ดี
    “เอ๋..” ลูกจ้างร้านซ่อมรถงง ๆ “ชวนเหรอ”
    “ยัยพิม  ไปชวนมัน..” ภราดากระตุกแขน
    พิมพิกาหยิกเพื่อนเบา ๆ แล้วคุยกับลูกจ้างต่อ “แหม..นี่ก็เที่ยงแล้ว  อีกอย่างก็กำลังหาคนเลี้ยงข้าวอยู่พอดี  ฉันเองก็นาน ๆ จะได้มากินข้างแถว ๆ นี้ซะด้วย”
    ลูกจ้างยิ้มลำพอง “โอ้..ได้สิครับ ได้เลย..เถ้าแก่..ผมพักเที่ยงก่อนนะ”
    “เออ..ไปไหนก็ไป” เสียงลุงอ้วนหลังโต๊ะเก็บเงินตะโกนมา
    “งั้นไปกันเลยครับ” ลูกจ้างผายมือออก ชี้ไปที่ตรอกแคบ ๆ ข้างร้าน
    ภราดาตบหัวตัวเองด้วยความเบื่อหน่าย...
    ร้านข้าวสมุนไพรมีคนแน่นร้าน ภายในร้านตกแต่งสไตล์ล้านนา ใช้สีไม้เนื้อเข้มตัดกับผ้าไหมที่ทอดยาวจากเพดานช่วยขับให้ร้านดูโดดเด่น นอกจากเจ้าของร้านจะทำร้านข้าวสมุนไพร ด้านหลังร้านยังทอผ้าและย่อมสีอีกต่างหาก ภราดายื่นคอมองหาโต๊ะว่าง มีอยู่โต๊ะหนึ่งอยู่ริมขอบหน้าต่าง มีแค่ลูกค้าเดียวนั่งหันหลังให้
    “นายไปขอเค้านั่งสิ” ภราดาบอกลูกจ้างร้านซ่อมจักรยานยนต์
    “..เห็นแก่พิมหรอกนะ” เขาเดินเข้าไปพูดสองสามประโยคแล้วกวักมือเรียก
    ภราดานั่งลงตรงข้ามกับลูกค้าเจ้าของโต๊ะพอดี เพราะลูกจ้างร้านซ่อมจงใจอยากนั่งตรงข้ามกับพิมพิกา แต่ยังไม่ทันทีก้นจะถึงเกาอี้ ภราดาก็รีบลุกขึ้น
    “ตายจริง..คุณเองหรือคะ” พิมพิกาเสียงอ่อนเสียงหวาน เพราะคน ๆ นั้นคือเจ้าของร้าน Gift2lover “นั่งลงสิดา  เสียมารยาทจริงเชียว”
    “เอ่อ..ไปกินร้านอื่นดีกว่า ฉันเบื่อข้าวสมุนไพร”
    “เบื่ออะไร..เธอตกลงเลี้ยงฉันนะ”
    “ก็ให้ นายนี่เลี้ยงสิ” ภราดาชี้ลูกจ้าง
    “อือ..ผมเลี้ยงเอา”
    “นั่นไง..” ภราดาดันเก้าอี้แล้วเดินหนี
    “เดี๋ยวสิครับ..” เจ้าของร้าน Gift2lover เอ่ยขึ้น “คุณไม่พอใจอะไรผมหรือเปล่า”
    ภราดาหยุด แต่หันหลังให้ “ป่าวหรอกค่ะ ฉันเพิ่งจะเจอคุณเมื่อเช้า  แล้วคุณจะทำให้ฉันไมพอใจได้ยังไง”
    “ก็..” เขาเกาที่ต้นคอ “ก็..คุณเป็นเจ้าของร้านดาหลาใช่มั้ยล่ะครับ”
    พิมพิกาอ้าปากหวอ  ภราดาเองก็ยืนตัวเกร็ง
    “ผมรู้มาจากลูกค้าที่มาที่ร้านว่าคุณเป็นเจ้าของร้านดาหลา  คุณคงจะไม่พอใจผมที่ผมไปแย่ง..”
    “ไม่หรอกค่ะ” ภราดาหันควับมองหน้าเขา “ฉันไม่ได้ไม่พอใจคุณหรอก แต่ว่าคุณคือคู่แข่งทางการค้า  ฉันเลย..ฉันเลย..ทำตัวไม่ค่อยถูก”
    “แล้วผมไม่แย่กว่าเหรอครับ..ผมไม่ใช่คนที่นี่  ไม่มีพวกมีฝูงที่นี่เลย  ผมสิต้องกลัวคุณมากกว่า”
    “กลัว..ฉันยังไม่ได้พูดสักคำว่าฉันกลัว” ภราดาก้าวเท้าหนึ่งก้าว
    “อ่าๆ..ขอโทษครับ  แต่ว่าคือ..”
    “ฉันไม่ได้กลัวคุณ” ภราเดินกลับมานั่ง “แล้วฉันก็ไม่ได้หนี”
    เจ้าของร้าน Gift2lover ยิ้มในความดื้อรั้นของเธอ “ครับ ๆ ผมเพิ่งมาอยู่ใหม่ ยังรู้จักคนไม่มาก  แต่ถ้าผมดันทำให้ใครไม่ถูกใจโดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ตัวผมก็รู้สึกแย่”
    เด็กเสริฟอาหารเอาข้าวสมุนไพรมาให้เขาพอดี พร้อมกับถามคนสามคนที่มาใหม่ว่าจะสั่งอะไร
    “ขอข้าวสมุนไพรอีกเจ็ดชาม” ภราดาบอก
    “เจ็ดชาม..เธอจะบ้าเหรอ” พิมพการ้องห้าม แต่ถูกเธอปิดปาก
    “สองชามสำหรับเธอกับนายร้านมอเตอร์ไซ สามชามของฉันและอีกสองรวมกับที่สั่งก่อนเป็นสามคือของนาย”
    “เอาแล้วไง..” ลูกจ้างร้านซ่อมเอ่ยลอย ๆ
    “หมายความว่า..” เจ้าของร้าน Gift2lover ชูสามนิ้ว “คุณกินสาม ผมกินสาม”
    “ใช่..เรามาแข่งกัน”
    “แข่งหรือ”
    “ใช่ แข่งกินข้าวสมุนไพร  ถ้านายชนะก็แล้วไป  แต่ถ้านายแพ้”
    พิมพิกาหลับตาปี๋ เอามือปิดหู ไม่อยากจะรู้เลยว่าเพื่อนของเธอจะพูดอะไรต่อ
    ภราดาจับมือที่ปิดหูของพิมพิกาลงแต่ต้องจ้องเขาเขม็ง “ถ้านายแพ้  นายต้องเลิกทำร้านของนายซะ”
    ทั้งสามคนที่ร่วมโต๊ะมองภราดาเป็นตาเดียว
    “ว่าแล้ว..” ลูกจ้างร้านซ่อมรถจักรยานยนต์ก้มหน้านิ่ง
    “เพี้ยนไปแล้ว” พิมพิกากัดเล็บนิ้วชี้
    ภราดาจ้องไม่เลิก..
    “อะ..อะไรนะครับ  คุณว่าไงนะ”
    “จะรับคำท้ามั้ย  นี่ถือว่าเป็นการรับน้องใหม่ที่เพิ่งเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านนี้  นายกลัวหรือไง”
    “ผมไม่ได้กลัว..แต่จะให้ผมรับคำท้าบ้า ๆ บอ ๆ แบบนี้ได้ยังไง”
    “คำท้าบ้า ๆ บอ ๆ อย่างนั้นเหรอ..นายเห็นว่าฉันท้านายบ้า ๆ บอ ๆ เหรอ”
    เจ้าของร้าน gift2lover เห็นสีหน้าเกรี้ยดกราวของฝ่ายตรงข้ามก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้าง “ใช่..บ้า ๆ บอ ๆ จะให้ผมเลิกทำร้านน่ะคงเป็นไปไม่ได้หรอก”
    “เชอะ..แค่ท้าเฉย ๆ แค่นี้ก็ไม่กล้า”
    ผู้หญิงคนนี้สีหน้ากวนประสาทเป็นที่สุด ยัยทอมเอ้ย.. “ได้..ผมรับคำท้า  แต่ขอเปลี่ยนกติกา หากผมแพ้ผมเลิก  และถ้าหากคุณแพ้คุณก็ต้องเลิก แล้วก็ต้องมาขอโทษผมด้วย”
    ช่วงนั้นเป็นช่วงวิกฤตของโต๊ะริมหน้าต่าง ๆ อย่างยิ่ง ไม่มีใครสังเกตว่าทั้งร้านได้มองมาที่โต๊ะริมหน้าต่างนั้นหมด แม้แต่เจ้าของร้านข้าวสมุนไพรเองก็ด้วย
    ภราดาตกใจ แต่ก็ต้องเก็บความตกใจเอาไว้..
    “เอาสิ..ฉันไม่กลัวคำท้าบ้า ๆ บอ ๆ ของนายหรอก”