Gift2Lover : Lesson 8 กฤษดา

posted on 03 Sep 2008 21:09 by gift2lover in gift2loverStory

ตอนที่ 8

ภราดาหรี่ตามองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ พลางนึกถึงเมื่อเช้าที่เจอกันครั้งแรก คำพูดเชื้อเชิญให้เข้าร้านของเขา

“นี่แสดงว่านายรู้จักฉันมาตลอดเลยอย่างนั้นรึ”

“ตั้งแต่ตอนเที่ยงครับ..หลังจากที่คนในหมู่บ้านที่มาที่ร้านของผมบอกว่าคุณคือใคร”

“แล้วนายก็ยังจะรับคำท้าบ้า ๆ บอ ๆ นั่นอีก”

“คุณยอมรับแล้วเหรอว่ามันบ้า ๆ บอ ๆ”

ภราดาเขม่นมองเขา “ช่างมันเถอะ ว่าแต่คุณอ่านมันหรือเปล่า”

“แน่สิ..ไม่งั้นผมจะรู้หรือว่าเป็นคุณ”

“นายอ่านจดหมายของคนอื่นโดนพลการได้ยังไง” ภราดาทั้งโมโหระคนเขินอายที่รู้สิ่งที่เธอเขียน

“ผมบอกแล้ว ผมนึกว่าเป็นของผม ก็คนที่คุณอยากส่งดันมีชื่อเดียวกับผมนี่นา”

“เป็นไปได้ยังไง ที่ไปรษณีย์จะอ่านที่อยู่ผิด”

“อันที่จริง..บุรุษไปษณีย์ก็แค่ส่งผิดไปซอยเดียวเท่านั้น” เขายิ้ม “บังเอิญว่านายกฤษดาของคุณน่ะอยู่อีกซอยถัดจากซอยบ้านผม บุรุษไปรษณีย์ก็คงเห็นชื่อผมแล้วก็ไม่ได้มองอะไรต่ออีก”

“นาย...อยู่อีกซอยหรือ”

“ผมไม่พาคุณไปหรอกนะ” ดินสอพอรู้ว่าเธอจะต้องพูดขอร้องเขาให้พาไป

ภราดาขมวดคิ้วมองเขา “นี่นาย..”

“เขาไม่อยู่แล้วล่ะ..เขาย้ายบ้านไปตั้งนานแล้ว ตั้งสองสามปีมาแล้วมั้ง”

“จริงเหรอ นายรู้ได้ยังไง”

“ก็พอผมอ่านไปสักพักก็รู้ว่านั่นคงไม่ใช้จดหมายถึงผมแน่นอน ผมก็เลยลองไปสอบถามเพื่อนบ้านดู แล้วก็นำจดหมายไปให้ที่บ้าน แต่ปรากฏว่าเขาไม่อยู่แล้ว”

ภราดาส่ายหน้าช้า ๆ “โถ่..คลาดกันแท้ ๆ เชียว”

“แฟนคุณหรือครับ”

ภราดาจ้องเขาเหมือนครูดูนักเรียน “ไม่ใช่..เขาเป็นเพื่อนสนิทฉัน”

“ฉันคิดถึงนายนะ..ฉันน่ะมีอะไรอยากจะคุยกันนายตั้งหลายอย่าง ฉันน่ะมีของบางอย่างอยากให้นายได้เห็น นายกลับมาที่หมู่บ้านได้ไหม..นายคิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า”

“หยุด..” ภราดาเอามือปิดปากดินสอ “หยุดเอาคำพูดของคนอื่นมาพูดเล่นสนุกแบบนี้นะ”

ดินสอปัดมือเธอ “แบบนี้เค้าไม่เรียกว่าแฟนหรือไง เขียนหวานซะขนาดนั้น”

“ฉันขอเตือนนาย ถ้านายเอาข้อความที่ฉันเขียนในจดหมายมาพูดหรือล้อฉันอีกละก็..ฉันพังร้านนายแน่”

ดินสอหัวเราะถูกใจ “ไม่หรอก ๆ..อย่างน้อยผมก็จะเก็บไม้ตายนี้เอาไว้ยามจำเป็น เวลาคุณมาหาเรื่องผมอีก”

“นายนี่มันกวนประสาทจริง ๆ ฉันควรจะไล่นายไปซะดีกว่า”

“แต่ว่าผมอยากรู้อย่างหนึ่งน่ะ..ในจดหมายคุณบอกว่ามีของบางอย่างอยากให้นายกฤษดานั่น..มันอะไรหรือ”

“นี่ฉันควรจะบอกนายหรือไง..มันเป็นเรื่องส่วนตัว”

ดินสอยักไหล่ “ก็แค่ถามดู..คุณไม่ให้ดูก็สิทธิ์ของคุณ เพียงแต่พออ่านแล้วมันทำให้อยากรู้เท่านั้นเอง”

“ของนั่นไม่มีอยู่จริงหรอก..ฉันแค่อยากให้เขามาหาก็เลยอ้างไปแบบนั้น” เธอเงยหน้ามองท้องฟ้า เดินต่อไปยังหลุมศพ ดินสอจึงลุกขึ้นเดินตาม

“เล่นเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้ ถ้าเค้ามาจริง ๆ ก็เสียเวลาแย่สิ”

“..แต่ว่าอันที่จริงของนั่นมันก็มีอยู่จริงนะ..อยู่ติดตัวฉันตลอด”

ดินสอแสยะยิ้มอย่างรู้มทัน

“จะบอกหัวใจของฉันงั้นสิ”

ภราดาหันกลับมาที่เขา “ใช่..สิ่งที่ฉันอยากให้กฤษดาดูก็คือหัวใจของฉันเอง ฉันรอวันที่จะบอกแบบนั้นมาตลอด”

ดินสอนิ่งอึ้ง นั่นเป็นเพราะแววตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความหวังที่เจือปนความปวดร้าว อีกอย่าง มันเหมือนเธอกำลังบอกเขาที่ชื่อกฤษดาเหมือนกัน..

“เอ่อ..” ดินสอเกาต้นคอ “ไม่นึกว่าทอม ๆ อย่างเธอก็แอบสาวแฮะ”

อยู่ดี ๆ ภราดาก็เอื้อมมือมาจับเส้นผมตรงโคนผมใกล้ใบหู ดินสอผงะก้าวถอย

“เพื่อนฉันก็มีจอนแบบนี้เลย ฉันชอบลูบจอนเขาเล่นประจำ”

ดินสอยิ้มแห้ง ๆ “ลูบจอนเพื่อน ไม่มีใครเค้าทำแบบนั้นกันหรอก”

ภราดาเปลี่ยนสีหน้าดุเขา “ไม่มีใครเค้าเอามือมาทาบหัวคนอื่นแล้วบอกส่วนสูงแฟนตัวเองเหมือนกันแหละ” เธอก้าวเดินไปนั่งลงตรงหน้าหลุมศพ พนมมือพูดบางอย่างในใจต่อพ่อแม่

ดินสอก้าวเข้ามายืนนิ่งๆ ด้านหลังเธอห่างออกไปราวสองเมตร ยื่นมาไปในอากาศแล้วลดมือต่ำลงให้เหมือนแตะอยู่ที่ศีรษะของเธอ แล้วลูบไปมา.. พอเธอลุกขึ้นหันมาเขาก็เอามือล้วงกระเป๋าอย่างเดิม

“มาเพื่อไหว้พ่อแม่น่ะเหรอ”

“อืม..” เธอมองเขา จากนั้นเดินเอื่อย ๆ ห่างจากหลุมศพอ้อมไปด้านตรงข้ามที่เพิ่งเดินผ่านมา เท้าแตะหญ้าเล่นขณะเดิน “ทุกครั้งที่รู้สึกแย่ก็จะมาบอกพ่อกับแม่..บอกว่าให้พรุ่งนี้ไม่เป็นอย่างวันนี้ วันนี้เพราะนายแท้ ๆ ฉันเลยต้องมาที่นี่อีก”

ดินสอได้แต่ยิ้ม..ในใจกลับรู้สึกผิดที่ทำให้ผู้หญิงกำพร้าพ่อแม่คนหนึ่งต้องทุกข์ใจมากมาย

“ฉันน่ะ ไม่ยอมแพ้นายหรอก ฉันบอกพ่อกับแม่ไปแบบนั้น ฉันจะแข่งกับนายอย่างยุติธรรม จะทำให้ร้านของฉันเด่นกว่าร้านนายให้ได้”

เขาหัวเราะ “เอาสิ..”

“นายอยากจะขายของแปลก ขายของนอกก็เชิญตามสบาย แต่ฉันน่ะยึดมั่นที่จะขายของในประเทศแต่ก็ในหมู่บ้านเพื่อช่วยคนไทย”

“สินค้า OTOP ใช่มั้ย”

“ใช่..ฉันจะต้องหาสินค้าเด่นของที่นี่เพื่อเอามาขาย นอกจากขายกันเองแล้ว ฉันยังจะส่งไปขายที่นี่เพื่อเรียกดุลการค้าที่เสียไปเพราะนายคืนกลับเข้าหมู่บ้าน”

“อะไรกันเนี่ย ผมก็ไม่ได้ทำให้เสียดุลการค้ามากมายขนาดนั้นหรอกนะ”

ภราดาหัวเราะชอบใจ..

แต่มันทำให้ดินสอนิ่งอึ้ง..จนเธอหยุดหัวเราะมองเขาอย่างงุนงง

“หัวเราะแล้วเหรอ..”

“อะไรของนาย..”

“วันนี้ทั้งวันคุณต้องร้องไห้เพราะผม สุดท้ายคุณก็หัวเราะได้เสียที”

ภราดายิ้มเขิน ๆ “ฉันก็หัวเราะออกบ่อยไปน่า”

“ว่าจะพูดตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว แต่ไม่กล้า..ผมขอโทษนะ..ที่ทำให้วันนี้คุณรู้สึกแย่..แต่ว่าพรุ่งนี้พอตื่นขึ้นมา คุณต้องสดใสขึ้นแน่”

(เพลงประกอบฉาก : we become one ขับร้องโดย นิชคุณ )

ภราดารู้สึกตื้นตันจดแน่นอกไปหมด เธอพูดอะไรไม่ออกจนได้แต่พยักหน้าไปมา..จากนั้นลูบจอนเขาเบา ๆ แล้วเริ่มต้นวิ่งออกไปยังทางเข้าสวนสาธารณะ ในขณะที่เขาเองมึนงง ออกเริ่มต้นวิ่งบ้าง ทิ้งรถของเขาเอาไว้ตรงนั้น วิ่งตามเธอไป ผ่านซอย 5 ผ่านตรอกแคบ ๆ ระหว่างซอย ตรงไปยังซอย 3 พอถึงหน้าร้านของเธอ เธอไขกุญแจอย่างรวดเร็วแล้วผลุบหายเข้าไปในร้าน ปล่อยให้เขายืนมองประตูที่ปิดสนิทอยู่อย่างนั้น

ภราดาปิดประตูแล้วลงกลอน หันพิงประตูเงยหน้ายิ้มทั้งน้ำตา ด้านนอกได้ยินเสียงฝีเท้าของดินสอวิ่งตัดผ่านไปซอยสอง

เสียงฝีเท้าค่อย ๆ เบาลงเรื่อย ๆ จนไม่ได้ยืน

“ต่อจากนี้ไปเรามาแข่งกันอย่างยุติธรรม..ฉันจะต้องชนะนายแน่..”