Gift2Lover

ตอนที่ 7
    ..เพื่อชดเชยความรู้สึกผิดในตอนนี้ของฉัน..ฉันไม่ให้นายไปจากหมู่บ้านอิฐนี้หรอก..
    (เพลงประกอบฉาก : เพราะคำว่ารัก อัลบัม Peck Of Ice)

    ภราดาก้าวเท้าวิ่งไปตามถนน มีเพียงแสงเรือง ๆ จากดวงจันทร์เท่านั้นที่ส่องให้เธอมองเห็นทาง แม้แต่ไฟท้ายของรถของดินสอเองก็อยู่ลับสายตา  เธอวิ่งผ่านรั้วสวนสาธารณะอิฐินันทการจากนั้นลี้ยวผ่านเลยซอยหนึ่งตรงไปยังทางเข้าหมู่บ้าน
    ประตูทางเข้าหมู่บ้านประกอบด้วยเสาไม้สักสองต้นตั้งตระหง่าน มีเสาอีกต้นวางในแนวนอนบนยอดของเสาแนวตั้ง ติดด้วยไม้สักแกะสลักเขียนคำว่าหมู่บ้านอิฐ
    ดินสอหยุดรถอยู่ตรงประตูทางเข้าหมู่บ้าน เปิดกระจกรถมองป้ายไม้เกะสลักด้านบน
    เมื่อสองสัปดาห์ก่อน..หรือหนึ่งสัปดาห์ก่อนที่จะมาที่หมู่บ้านอิฐแห่งนี้ เขาบังเอิญได้รับจดหมายฉบับหนึ่งที่ส่งมาผิดบ้าน แต่จ่าหน้าถึงคนชื่อเดียวกัน ซึ่งเป็นชื่อเดียวกับชื่อของเขา
    ดินสอมองที่อยู่เพียงผิวเผินจึงไม่ได้ใส่ใจ รีบฉีกซองเพื่อดูข้อความด้านในจดหมาย...
    เพราะจดหมายฉบับนั้นทำให้เขามาที่นี่.. แต่ทว่าเขากลับต้องจากที่นี่ไปอย่างรวดเร็วอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
    เพราะเธอคนนั้น..ภราดา
    “หยุดก่อน..” เสียงหนึ่งดังแว่วเข้ามา “อย่าเพิ่งไป หยุดอยู่ตรงนั้นก่อน..”
    ดินสอก้มมองกระจกข้าง เห็นเงาคนในความมืดวิ่งเข้าไป  พอยิ่งใกล้ขึ้นจึงเห็นว่าเป็นเธอ..
    “ภราดา..” ดินสอเอี้ยวตัวหันไปมอง “ใช่จริง ๆ ด้วย” เขารีบเปิดประตูรถทันทีและ”ก้าวเดินย้อนกลับไป
    ภราดาค่อย ๆ ผ่อนกำลังวิ่งลง พอเธอแน่ใจว่าเห็นดินสอออกมาจากรถก็หยุดเอามือกุมเข่าหอบหายใจด้วยความเหน็ดเหนื่อย...ตอนนั้นอากาศเริ่มหนาวขึ้น เวลาเธอหอบหายใจจึงมีไอร้อนพ่นออกมาจากปากไม่ขาด
    ดินสอก้าวเดินไปจนใกล้ตัวเธอ.. ใจหนึ่งงุนงงและอีกใจหนึ่งก็ยินดี  แทนที่เขาจะถามกลับไปว่า คุณมาทำไม คุณไม่อยากให้ผมไปแล้วหรือ คุณต้องการจะมาว่าอะไรผมอีก ..ดินสอกลับยืนรอให้ภราดาหายเหนื่อยแล้วเอ่ยกับเขา
    ภราดาปล่อยมืออกจากเข่ายืนตัวตรงมองหน้าเขา.. มองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา
    “..อย่าไปนะ..” ภราดากลืนน้ำลายลงคอ ไอร้อนจากร่างกายยังคงออกมาขณะที่พูด “อย่าไปเลยนะ..”
    ดินสอพอได้ยินก็ยิ้ม.. “คุณเปลี่ยนใจแล้วหรือ..”
    “..ฉันขอโทษ..ทั้งเรื่องเมื่อเช้าและตอนเที่ยง  ฉันขอโทษ..ฉันแค่” ภราดาทำท่าจะรื้นน้ำตาขึ้นมาอีกครั้ง
    “ผมเข้าใจ..” เขาเอ่ย “ไม่ต้องอธิบายหรอก  ทุก ๆ อย่างที่คุณทำ ทุก ๆ อย่างที่คุณแสดงออก..ผมเข้าใจ”
    ภราดาพยักหน้าซ้ำไปมา “ขอบใจ..”
    เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เงยหน้าขึ้นมาท้องฟ้า นกพิราบตัวหนึ่งบินผ่านไป “..คิดว่าคงต้องไปจริง ๆ ซะแล้ว..โชคดีนะที่คุณเปลี่ยนใจกระทันหัน”
    “จริง ๆ นายไม่จำเป็นต้องเชื่อคำพูดฉันก็ได้นี่..ถึงนายจะหน้าด้านอยู่ต่อฉันก็ทำอะไรไม่ได้หรอกนะ”
    ดินสอเปลี่ยนมามองหน้าภราดา “..ก็จริงนะ  แต่ผมดันเชื่อคุณ”
    “วันเดียวแท้ ๆ..” เธอมองนกพิราบที่บินผ่านไป “วันนี้มันวันโลกาวินาศน์อะไรกัน..ฉันต้องร้องไห้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง...ก็เพราะนาย”
    ดินสอเบ้ปาก “ผมผิดเหรอ..งั้นขอโทษละกันนะครับ” เขายิ้ม “ผมเองก็อยู่เฉย ๆ แต่ก็ทำให้คุณร้องไห้ได้  แสดงว่าผมนี่ก็มีอิทธิพลต่อคุณไม่เบานะนี่”
    “นาย...” ภราดาเลิกร้องไห้ เปลี่ยนมามองเขาอย่างตำหนิ “..ไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าหน้านายนะมันกวนประสาทขนาดไหน”
    “หน้าผมเนี่ยนะ..”
    ภราดาไม่ตอบ เพิ่งตระหนักว่าเธออยู่กับเขาสองต่อสองในความมืด “เอ่อ..ฉันกลับล่ะ” เธอหันหลังเดินกลับทันที
    “ไปรถผมสิ”
    ภราดาไม่สนใจ “ไม่ล่ะ..”
    “ลาก่อนนะครับ..”
    ภราดาหันควับกลับมามองเขา “นี่นายฟังไม่เข้าใจหรือไง..ฉันขอร้องให้นายอยู่ต่อน่ะ  จะต้องให้ฉันง้ออีกหรือไง”
    ดินสอยิ้มกวนประสาทแบบที่เธอว่า “ขึ้นรถสิ..”
    ภราดามองรถเขา แต่แล้วก็เหลียวกลับเดินต่อ.. “ฉันเมารถ..เดินดีกว่า”
    ...
    ไม่กี่นาทีต่อมาดินสอก็ขับรถเอื่อย ๆ มาอยู่ข้างภราดาที่เดินไปตรงไปสวนสาธารณะ “..นี่คุณไม่ได้จะกลับซอยสามหรือ..”
    “เปล่า..”
    “จะกลับไปสวนอีกหรือไง..นี่มันก็มืดค่ำแล้วนะ  ถึงแม้ว่าหมู่บ้านนี้จะมีแต่คนในหมู่บ้านก็เถอะ  แต่ก็ไว้ใจไม่ได้หมดหรอกนะ”
    “ทุกคนไว้ใจได้..นายนั่นแหละที่ไม่น่าไว้ใจที่สุด”
    พอภราดาเดินมาถึงหน้าสวนสาธารณะ ดินสอจอดรถเทียบข้างถนนแล้วลงจากรถ “ไปด้วยสิ..”
    ภราดาหยุดตรงที่เดินที่เคยเป็นจุดสตาร์ทก่อนวิ่งไปหาเขา.. “นายอย่าคิดว่าฉันญาติดีกะนายนะ..ที่ฉันทำไปก็เพราะคนในหมู่บ้านเพื่อไม่ให้มองฉันผิด ๆ”
    “ผมก็ไม่ได้คิดว่าคุณจะญาติดีกับผมง่าย ๆ หรอก  ผมเลยจะไปด้วยไงล่ะ”
    “กวนประสาทจริง ๆ” ภราดาเดินเข้าไปในสวน “อยากทำอะไรก็ตามใจ..ฉันจะไปหลุมศพพ่อกับแม่ นายไม่กลัวก็ตามมา”
    ดินสอเดินตามหลังเธอไป พอเลยเข้าไปในสวนสาธารณะ เขาหาโอกาสเอามือวางลงบนศีรษะเธอ แล้วเลือนมือนั้นมาชนกับปากตัวเอง
    “นายทำอะไรน่ะ..”
    “คุณสูงแค่ปากผมเอง..”
    “แล้วไงล่ะ..”
    “แฟนผมก็สูงเท่านี้แหละ”
    ภราดาหยุดกึก..มองเขา “แฟนนาย..นายมีแฟนกะเค้าด้วเหรอ  กวนประสาทอย่างนายคงโดนแฟนทิ้งไปแล้วล่ะสิ”
    ดินสอไม่สนใจเดินนำหน้าไป เอามือล้วงกระเป๋า..ภราดาเดินตามหลังเขาแทน
    “แฟนผมเป็นคนตั้งชื่อร้าน Gift2Lover นี้น่ะครับ..เมื่อก่อนเราสองคนคิดกันเอาไว่ว่าจะหาทำเลแถว ๆ บ้านเพื่อเปิดร้านขายของขวัญเล็ก ๆ เป็นของแปลกที่หาได้ยากหรือของที่ระลึกจากประเทศต่าง ๆ ที่คนไทยไม่เคยเห็น”
    “..งั้นเหรอ..ฉันก็ว่าอยู่ว่านายคงไม่มีทางคิดชื่อหวาน ๆ แบบนั้นได้หรอก..”
    “ป่าวหรอก..อันที่จริงผมตั้งชื่อว่า ของขวัญแด่คนรัก แต่แฟนผมบอกให้เป็นภาษาอังกฤษน่าจะจำได้ง่ายกว่า”
    “งั้นเหรอ..”
    “..แนวทางของร้านผมนั้นน่ะแตกต่างจากร้านคุณแบบคนละขั้วเลยใช่มั้ยครับ..คุณน่ะเน้นของในประเทศ ของในหมู่บ้าน  แต่ผมเน้นของแปลกที่ไม่มีที่ไหน..”
    “..งั้นแฟนนายไปไหนซะล่ะ..อย่าบอกนะว่าเลิกกันแล้ว”
    “..ตายแล้วครับ..”
    ภราดาชนเขาอย่างจังเพราะเขาหยุดนิ่งก่อนพูดจบ “นาย..”
    “แต่ผมก็ยังอยากจะสานต่อความฝันของเธอ  จึงมาตั้งร้านอยู่ที่นี่”
    “ฉันเสียใจนะ..” ภราดาผละออกจากหลังเขา เขาหันมองเธอ “แต่ว่า..ทำไมนายถึงเลือกที่นี่..หมู่บ้านอิฐนี้”
    เขานั่งลงตรงม้านั่งสีขาวใกล้ ๆ ก่อนถึงหลุมศพใจกลางสวน
    “เรื่องนั้น..ก็เพราะ”
    ภราดามาหยุดยืนเบื้องหน้าเขา เขาเลื่อนตัวเองชิดขอบเก้าอี้ แต่เธอเลือกที่จะไม่นั่ง
    “คุณรู้จักคนชื่อ..” เขาเอนหลังพิงพนักม้านั่ง “กฤษดา มั้ยครับ”
    ภราดาเบิกตาโพลงมองเขา “ว่าไงนะ..”
    “ใช่จริง ๆ ด้วยสิ..เป็นคุณจริง ๆ ”
    “เดี๋ยวสิหมายความว่าไง” เธอเปลี่ยนมานั่งข้างเขาทันที
    จักจั่นเริ่มแผดเสียงอีกครั้ง..
    “เมื่อสองสัปดาห์ก่อนมีจดหมายฉบับหนึ่งส่งมาที่บ้านผม จ่าหน้าซองถึง กฤษดา แต่ไม่ระบุนามสกุล”
    “นั่นมัน..” ภราดาลุกขึ้นทันที
    ดินสอยิ้มให้เธอ แล้วพยักหน้า..
    “ไม่รู้ว่าไปรษณีย์ส่งผิดหรือคุณส่งผิด..จดหมายนั่นก็เลยมาตกอยู่ที่มือผม”